Echt, leuk, vooral omdat het al onverwachts was…en zeker een lesje voor een ongeduldig iemand als ik, blijkbaar is wachten wél een optie. De subsidie voor de vier workshops via de HAP is toegekend! En zoals het hoort: als ik weer terug ben van vakantie is mijn contactpersoon van de HAP net weg, maar goed, eind augustus komen we bij elkaar om concretere afspraken te maken. Het wachten op deze manier is veel aangenamer, als je weet dat je een afspraakje hebt met diegene op wie al een hele tijd hebt zitten wachten, kan je alvast gaan bedenken wat je aan gaat trekken of waar je naar toe wil gaan, je hebt tenslotte al een afspraakje en daar gaat het om! Nu kan ik dus alvast gaan bedenken welke vorm mijn workshops gaan krijgen…wat ik aan ga trekken laat ik voor later!

Voor de rest, verder vakantie vieren!

Donderdag 17 juni 2010
Mevrouw van Buuren die in 1917 geboren is, wordt door haar verpleegster tot aan de Vipbus gereden in haar rolstoel. Ze woont sinds een jaar in verzorgingstehuis Swellengrebel. Dat ze in een rolstoel is beland komt door een val, waardoor ze op haar heup terecht kwam. We besluiten om haar met rolstoel en al in de bus te dragen. Wat mij gelijk opvalt aan mevrouw van Buuren is haar glimlach en haar passie om te vertellen over haar reizen naar Amerika.

Haar date zal vandaag Laurie zijn. Studeert Antropologie en zit in haar 3de jaar. Laurie heeft reeds verre reizen achter de rug. Ze is op vakantie naar India gegaan en heeft ervoor gekozen om een projectonderzoek, voor haar studie, naar Chilie af te reizen.

Mevrouw van Buuren komt zelf uit een groot gezin met 8 broers en 4 meisjes. Vroeger, verteld ze, kregen de jongens meer dan de meisjes. Jammergenoeg heeft haar vader haar afgehouden om te gaan studeren op de Kweekschool. Werken was beter, want zo zorgde ze, zij hij, dat er geld binnenkwam. Ze kan zich herinneren dat ze jarenlang heeft gewerkt bij Zon en Schild. Het was hard werken in die tijd als schoonmaakster. Ze verdiende 17,50 gulden per week. Vaak werkte ze ook op zondag, want dan kreeg ze 2,50 gulden extra.

Wanneer kreeg mevrouw van Buuren de drang om te gaan reizen? De vader van mevrouw van Buuren was machinist en hierdoor reisden ze vaak met de hele familie van Hattem naar Scheveningen/Den Haag. Ook vertelt ze dat ze in Amersfoort hebben gewoond en dat ze een vriendje kreeg uit Utrecht. Ze besloten om elkaar fietsend op te zoeken.
Ze denkt dat haar drang vanuit binnen kwam. Mevrouw van Buuren wordt erg rustig wanneer ze te lang op 1 plek blijft. Wat haar ook erg trekt is de medereisgenoten die je om je heen ziet tijdens het reizen. Verder gaf ze als tip mee: Reizen moet je doen als je jong bent en niet totdat je 90 of 100 bent.

Mevrouw van Buuren’s zoon is begin jaren 50 geemigreerd naar Amerika. Dit heeft ervoor gezorgd dat zij vanaf 1955 bijna jaarlijks met Martinair gereisd heeft om hem op te zoeken. Dit kwam als een geschenk uit de Hemel, want hierdoor heeft zij hem 30 jaar lang kunnen opzoeken en tevens haar passie kunnen blijven beleven. Gelukkig heeft ze op advies van haar moeder meteen Engels geleerd in 1963 op een klein avondschool voor 2 jaar. Dit zorgde ervoor dat ze in Amerika met de mensen kon praten, want in Amerika kennen ze geen woord Nederlands.

Zowel voor mij als voor Laurie was dit een speciale vrouw. Zelf vond ik het erg jammer te horen dat deze vrouw geen vrienden heeft onder de medebewonder. Het zijn allemaal sjagerijnige mensen. “De mens wikt en God beschikt”. Je moet het mooie van het leven inzien zegt ze. Gelukkig geniet ze nog dagelijks van haar mooie avonturen. Dat zorgt voor die glimlach.

Je weet het nooit hoe het gaat in Senegal, het evenement voor 50 jaar onafhankelijkheid is uitgesteld, in verband met ziekte en problemen met de visa. Ik weet niet of ik nog mee wil doen als het later toch door gaat, want het Senegalese team maakt tot nu een niet erg professionele indruk. Het geeft een hoop gedoe en het is de vraag wat het oplevert.

Maar met BonusBewust gaat het goed. Binnenkort worden de eerste brochures geprint. En via via hebben twee mensen zich aangemeld als eerste BB deelnemers. Ze willen de bedrijfsvoering van het gehandicaptencentrum verbeteren. Als ik in augustus terug in Nederland ben ga ik een intakegesprek  met hen houden.

Ik heb wel een antwoord gekregen van de mensen van de HAP. Ik ben niet verbaasd, zeker niet. Wel teleurgesteld. Wachten. Zij weten ook nog niks. Subsidies, bezuinigingen, verdieping…
Ik moet eerlijk zeggen dat ik me de laatste dagen voornamelijk zorgen heb gemaakt over de verkiezingen. Wat een schrik! Waar gaan we naartoe? Natuurlijk heeft een project als “De brug” daar direct onder te lijden. Alle bruggen worden afgestoten, kapot geslagen, of eenrichtingsverkeer. En dan is dit projectje maar een bruggetje, maar een klein dingetje, dat nog niet eens bestaat…
Aan de andere kant, als het echt erg wordt, komen misschien meer mensen uit hun schil om de situatie niet helemaal te laten verrotten. Misschien…hoop ik…

In de tussentijd komt de vakantie eraan, alles wordt trager, ik ook. Het ziet er naar uit dat ik zal moeten wachten tot half augustus om verder te gaan. Aan de ene kant door de situatie, aan de andere kant door mijn vakantie! Niet alles is treurig hoor! Ik ben de hele maand juli weg. Maar ik blijf wel met de voeten op aarde, dus, met een beetje rust in mijn hoofd ga ik toch plan B uitwerken om het uit te voeren als alle instanties weer “zin hebben” om nieuwe dingen aan te pakken. Wat er sowieso voor me duidelijk werd, is dat de afwachtende houding niks oplevert, het klonk te mooi… Ik weet nu ook dat het een goede zet was om contact met de HAP op te nemen, zij vinden het helemaal niet fijn als je om hen heen afspraken gaat maken met de dames, en het is toch goed, zij zitten daar ook al lang met de beste bedoelingen, dus, ik blijf met ze in contact, maar volgende keer ga ik met een eigen voorstel. Maar goed, verder weet ik het ook nog niet zo goed, dat wordt mijn plan B en die moet ik nog bedenken.
Dat is het voor nu, maar zodra ik iets bedacht heb (ook al is het midden in mijn vakantie) schrijf ik het op.

We zijn bezig een BonusBewust flyer te ontwerpen. Als die eenmaal af is en geprint is dan wordt het project tastbaarder, letterlijk. Het ontwerp, gemaakt door ontwerpbureau Klik op Blik, ziet er heel mooi uit.

Ik krijg er zelf zin van om naar Senegal te gaan (maar ik ben al in Senegal ). Het viel niet mee om mooie heldere wervende tekst te schrijven voor de flyer. Stagiaire Yvette heeft goed meegeholpen, zij kan als buitenstaander mooi met een kritische blik naar de tekst kijken.

1-06
Nou, nou…nu begin ik wel een beetje ongeduldig te worden…
Ik heb nog niks van de HAP gehoord, en juni is al begonnen. Ik heb een paar dagen geleden een mailtje gestuurd, maar misschien was het te bescheiden, het lukt me niet zo goed om te pushen…nog 2 dagen wachten en als ik dan nog niks gehoord heb dan moet ik wel een andere bewoording verzinnen.
Zoals ik al zei, vind ik het niet erg om te wachten, maar dan moet het wel op iets zijn en doordat ik niks meer van ze gehoord heb, begint het een vaag iets te worden en dat was het juist niet, het werd juist concreter…nog niet los laten maar alvast alternatieve routes gaan bedenken.

22-05
Het is gek, terwijl nog niks is veranderd tussen de dames en mij, ik bedoel dat we elkaar nog steeds nog niet gesproken hebben, is er bij mij wel wat veranderd. Als ik de brug oversteek, voel ik al een soort van “medeplichtigheid”, een soort van gedeeld geheim, ik noem het af en toe de onzichtbare draad…maar meestal is het wederzijds, en onzichtbaar voor de buitenwereld, deze is voorlopig alleen aan mijn kant. Het is natuurlijk anders maar het heeft wel iets van toen je als klein kind “verliefd” op iemand was die helemaal van niks wist en toch voelde je dat jullie “verkering” hadden…

Vrijdag 28 mei ga ik als crew mee naar het plattelandsmarkt bij Eendenkooi Het Beloken Land in Montfoort. Afgesproken is dat ik rechtstreeks ga en Yavanne van Tiggelen vraagt of ik haar bij Station Overvecht mee kan nemen.
De reis ernaartoe ontmoet ik Yavanne voor het eerst en ze begint me te vertellen wat haar passie is. Mooie woorden spreken haar aan, vandaar dat zijn heeft besloten om woordenier te gaan worden. Vandaag zal zij gaan proberen te ontdekken welke woorden de plattelandsmensen nog uitspreken, die voor een stadsmens allang niet meer wordt gebruikt. Grappig om te ontdekken dat er zulke bijzondere mensen bestaan met al hun creatieve manieren van ondernemen.

Daar aangekomen merk je snel op dat de plattelandsmensen je aankijken. Dit is voor mij altijd weer erg leuk om achteraf te ontdekken of mensen hetzelfde dachten.
Leuk dat er vandaag veel kinderen bij waren. Tijdens het inblikken van dromen van de kinderen merkte ik gelijk op dat er een er intellectuele jongen bij stond die iedereen een beetje zat uit te lachen. Waarom? Hoogbegaafd, wellicht een eenling binnen de groep. Ik vond voor mij een taak weggelegd om deze jongen aan te spreken. Hij begreep me en zo konden we weer verder. Waar hij om moest lachen is het volgende: Een meisje had als droom om dierendokter te worden en dit vond hij dus lachwekkend. Typisch genoeg heeft deze jongen zelf zijn droom beschreven om een arts voor kanker te gaan worden en hij zou dan naar Nairobie gaan verhuizen om daar de mensen te helpen om te genezen.

Een meisje van 15, die achter de bar stond kwam later ook meekijken tijdens het inblikken. Ik vroeg haar of ze dit later nog steeds zou willen doen. Ik weet niet, was haar antwoord. Door door te vragen merkte ik dat ze jaren geleden had meegedaan met een modeshow op school, waar ze toen foto’s had genomen. Ze begon meteen te stralen toen ze dit vertelde. Wellicht zou je dan iets met fotografie moeten doen was mijn antwoord. We hebben toen samen haar wens ingeblikt. Binnen 3 maanden gaat zij bij een fotograaf in de beurt vragen of ze een dagje mee mag lopen.

Net voordat ik naar huis wil vertrekken komt er een moeder op me af en verteld me dat ze het erg leuk vond dat ik erbij was!

Ik ben door de Senegalese regering gevraagd van 25 tot 27 juni een evenement te organiseren in Rotterdam om 50 jaar onafhankelijkheid voor Senegal te vieren. Er komen Senegalese sterren zoals de band van Mapenda Seck (die in Orchestre Baobab heeft gespeeld), de dansgroep van Ndeye Gueye en stand up comedian Sanex (zie de filmpjes op Youtube en de profielen van de artiesten op Facebook). Ze gaan misschien ook nog optreden op het Nelson Mandela Festival.

Ik ben nu dus druk bezig alles te regelen. Dit is een mooie kans om BonusBewust te promoten onder een breed publiek!

Na een paar maanden met mijn plan zo goed als constant in mijn hoofd te hebben rond gelopen is het even stil. Helemaal niet “eng” stil, gewoon stil. Dat wist ik op het moment dat ik de verantwoordelijkheid ging delen. En het feit dat ik weet dat er iets gaat gebeuren, geeft me wel de rust om te wachten. Voorlopig zit er ook niks anders op dan wachten. Als ik via de HAP de kans krijg om iets te doen, dan wacht ik maar op die HAP, toch?
Het werkt ook goed om dingen op een rijtje te zetten, zo, even afwachten. En het is ook wel zo dat het makkelijker is om stil te zitten als je weet dat je op iets wacht en niet maar zit te niksen, daar ben ik zelf helemaal niet goed in. Ik zit natuurlijk niet stil, maar wat “De brug” betreft gebeurt voorlopig even niet zo veel.
Ik ben wel al bezig met het bedenken van mijn workshops, maar ik wil eerst liever zeker weten dat het door gaat. Teleurstellingen zijn moeilijker te verwerken dan het blijven proberen en weinig bereiken, voor mij tenminste.
Nou…dit is het voor nu…binnenkort meer.

Het is goed om zo nu en dan een balans op te maken voor mezelf.
Zo wordt het overzichtelijk en duidelijk voor mezelf ik waar ik op dit moment sta en of er sprake is van een persoonlijke groei. Na mij ingezet te hebben voor een tweetal activiteiten van/voor Dennis heb ik hier een kleine betaling voor mogen ontvangen. Het bedrag was misschien klein, maar het gevoel wat dit mij gaf was groots! Dit was het eerste bedrag wat ik voor mijn inzet heb ontvangen zonder dat ik in loondienst ben. Mijn eerste factuur….

De mensen in mijn naaste omgeving staan nog volledig achter mij. Ze zien dat ik sinds mijn besluit ontzettend lekker in mijn vel zit en vol energie zit. De activiteiten zijn zo creatief, anders dan “normaal” dat ik ze regelmatig kan boeien met mijn verhalen en ervaringen.

Dennis zie ik als mijn coach, hij is in mijn ogen toch een voorbeeld. Een voorbeeld omdat ik mij goed kan vinden in zijn aanpak en uitvoering. Het vertrouwen die hij in mij heeft om bepaalde taken om mij te nemen, organiseren en regelen heeft ervoor gezorgd dat ik professioneel ontzetten veel leer en groei. En natuurlijk met een team te werken om mensen op een leuke unieke manier te bereiken. Het stimuleren en bewustmaken van mensen is niet gebonden aan tijd, plaats of ruimte. Belangrijk in dit vak is dat je open staat voor het verhaal van de persoon, hem/haar op zijn gemak stelt door goed te luisteren. De kunst is dat het je lukt iemand te stimuleren om verder te denken en zijn verhaal voort te zetten.

Mijn droom is om een huiskamer te creeren waarin vele culturen terug te zien zijn. Zowel in de inrichting als in de bezoekers. Iedereen is welkom. Er zullen activiteiten, gesprekken, bijeenkomsten plaatsvinden met en voor belangstellenden. Een huiskamer is een centraal punt binnen een woning. Het is de enige kamer die voor het hele gezin open staat. De kamer waar men eet, praat, lacht, ontspant etc.. Als ik het nu voor me zie, dan zie ik een huiskamer ingericht met spullen uit verschillende culturelen. De inrichting zou ik het liefst willen hebben met spullen van mensen die binnen zullen komen en hun spullen zouden willen meenemen. Spullen met een verhaal. Mocht het met de spullen te gek gaan worden dan zal ik een hoekje creeren waar mensen bij het afstaan van een stuk, een ander stuk daarvoor in de plaats mee mag nemen. Zo neem je iemands verhaal met je mee!

Als ik heel eerlijk ben dan weet ik dat dit een droom is die op dit moment nog iets te groots is. Dennis heeft voorgesteld om te beginnen met een caravan, zijn caravan. Deze mag ik van zowel de binnenkant als de buitenkant helemaal naar mijn smaak inrichten en bestickeren. Zo maak ik een begin in het klein, om mijn grote droom uiteindelijk te kunnen realiseren.

Hoe ga ik het aanpakken?
In Amersfoort zou ik met deze caravan activiteiten willen gaan starten. Deze activiteiten moeten als uitgangspunt hebben dat mensen bewust worden gemaakt van verschillende aspecten van/in het leven. In het leven van de persoon zelf, maar ook in het leven van de omgeving. Ik loop nu regelmatig met Dennis mee. De kracht van de VIPbus is dat mensen zichzelf kunnen zijn. Omdat je mobiel bent geeft het de mensen het gevoel dat je vrij bent. Het gesprek kan in iedere straat/wijk in Utrecht plaatsvinden.

Hoe ga ik om met het vinden van klanten?
In Amersfoort neem ik sinds februari deel aan een groepje wijkbewoners uit Vathorst. We zijn met een project bezig “Gelukkigste Wijk van Nederland”. Hieruit komen echt hele leuke initiatieven voor toekomstige activiteiten voor de Wijk Vathorst. Het mooie van dit soort vrijwilligerswerk is dat je bewust bezig bent om de wijkbewoners in de toekomst tegemoet te komen met interessante activiteiten.
Afgelopen woensdag had ik voor het eerst een voor mij belangrijke ontmoeting met de directeur van De Kamers.
Het was een prettige kennismakingsgesprek. Ik merk dat veel wat ik doe op gevoel gaat. Dit is kenmerkend voor mij, als persoon. Dat wil ik eigenlijk niet veranderen. Vaak hoor ik van mijn omgeving dat ik harder en zakelijker moet worden. Wellicht past dit niet bij mij!

Zo, de balans is voor nu weer even opgemaakt!