p>Waar was ik nou gebleven? Het is alweer best lang geleden, maar er zijn toch nieuwe stappen ondernomen.

Ik heb een erg inspirerend gesprek gehad met de Vip-bus mensen, weer alles op een rijtje gezet. Meer redenen gevonden om door te gaan. En het belangrijkste: nog iemand die meedoet! Iemand die mijn verhaaltjes illustreert. Het is toch van deze tijd om beeld aan woorden toe te voegen, de woorden alleen hebben toch een beetje kracht verloren, en ergens heeft de muziek alleen ook haar kracht verloren, zonder beeld. En ik vindt het niet zo erg, als ik maar de middelen krijgt om die kracht van het samenvoegen van disciplines op de een of de andere manier voor elkaar krijgt. In dit geval gaat het lukken. Het wordt, gelukkig!, teamwerk…daar hou ik er van!

Voor de rest waren een paar weken van mislukte afspraken. Voor mij sowieso een te drukke maand april, dus weinig flexibiliteit om afspraken te verzeten, en volgens mij voor meerdere mensen het geval. Wel een beetje teleurstellend.

Maar…

Uiteindelijk gisteren gelukt om een afspraak met een leidigevende van de HAP te hebben. Niet bij het “huisje” want vrijdag avond is het te druk, wel bij mij thuis (daar gaat mijn anonimiteit al!!). Het ging erg goed. Zij zijn ook op zoek naar nieuwe activiteiten voor de meisjes. In deze moeilijke “subsidie” tijden lijkt de solidariteit te verrijzen uit de as als Feniks de vogel…gek, eigenlijk, hoe mensen elkaar weer gaan opzoeken en samen nadenken… het is de goede kant van “crisis” (toch?). Zij was erg positief en denkt dat er wel behoefte aan zoiets kan zijn. Aankomende dinsdag hebben ze vergadering en gaat ze overleggen. Wat we misschien doen is ergens in juni een soort van eenmalige “workshop” op het “huisje” om te kijken wat de reacties zijn en dan verder kijken. Ik zou ook het huisje kunnen gebruiken op momenten dat ze gesloten zijn, want ze twijfelt of de meisjes de moeite zouden doen om ergens naartoe te gaan…maar dat zullen we later zien! Ik mag ook bij hen cd’tjes en/of flyers achterlaten… We hebben ook besproken dat het project iets op lange termijn is. Gewoon rustig aan beginnen en na een jaar evalueren. Het moet groeien en niks overhaast doen. Ik bleef vol energie achter! Dus zelfs het erg lang wachten voor een afspraak bleek achteraf niet zo erg.

Het was ook voor mij de eerste keer dat ik een gesprek had met iemand die met de meisjes werkt, en veel meer over hun weet. Over hen als mensen, vrouwen en niet als “overlast” of “overlust”.

Dat gaf me ook meer vertrouwen op de manier waarop ik het wil aanpakken, dat is erg fijn!

Mijn gevoel nu is dat dit al sowieso de moeite waard is, zo veel beweging, zowel bij mij als bij anderen.

Als het goed is hoor ik aan het einde van de week iets van de mensen van de HAP en dan kan ik de volgende stappen ondernemen.

Hopelijk dan volgende week meer duidelijkheid…

Goed nieuws!

p>goed-nieuwsEcht, leuk, vooral omdat het al onverwachts was…en zeker een lesje voor een ongeduldig iemand als ik, blijkbaar is wachten wél een optie. De subsidie voor de vier workshops via de HAP is toegekend! En zoals het hoort: als ik weer terug ben van vakantie is mijn contactpersoon van de HAP net weg, maar goed, eind augustus komen we bij elkaar om concretere afspraken te maken. Het wachten op deze manier is veel aangenamer, als je weet dat je een afspraakje hebt met diegene op wie al een hele tijd hebt zitten wachten, kan je alvast gaan bedenken wat je aan gaat trekken of waar je naar toe wil gaan, je hebt tenslotte al een afspraakje en daar gaat het om! Nu kan ik dus alvast gaan bedenken welke vorm mijn workshops gaan krijgen…wat ik aan ga trekken laat ik voor later!

Voor de rest, verder vakantie vieren!

Zelf aan zet

Ik heb wel een antwoord gekregen van de mensen van de HAP. Ik ben niet verbaasd, zeker niet. Wel teleurgesteld. Wachten. Zij weten ook nog niks. Subsidies, bezuinigingen, verdieping…
Ik moet eerlijk zeggen dat ik me de laatste dagen voornamelijk zorgen heb gemaakt over de verkiezingen. Wat een schrik! Waar gaan we naartoe? Natuurlijk heeft een project als “De brug” daar direct onder te lijden. Alle bruggen worden afgestoten, kapot geslagen, of eenrichtingsverkeer. En dan is dit projectje maar een bruggetje, maar een klein dingetje, dat nog niet eens bestaat…
Aan de andere kant, als het echt erg wordt, komen misschien meer mensen uit hun schil om de situatie niet helemaal te laten verrotten. Misschien…hoop ik…

blog_juniIn de tussentijd komt de vakantie eraan, alles wordt trager, ik ook. Het ziet er naar uit dat ik zal moeten wachten tot half augustus om verder te gaan. Aan de ene kant door de situatie, aan de andere kant door mijn vakantie! Niet alles is treurig hoor! Ik ben de hele maand juli weg. Maar ik blijf wel met de voeten op aarde, dus, met een beetje rust in mijn hoofd ga ik toch plan B uitwerken om het uit te voeren als alle instanties weer “zin hebben” om nieuwe dingen aan te pakken. Wat er sowieso voor me duidelijk werd, is dat de afwachtende houding niks oplevert, het klonk te mooi… Ik weet nu ook dat het een goede zet was om contact met de HAP op te nemen, zij vinden het helemaal niet fijn als je om hen heen afspraken gaat maken met de dames, en het is toch goed, zij zitten daar ook al lang met de beste bedoelingen, dus, ik blijf met ze in contact, maar volgende keer ga ik met een eigen voorstel. Maar goed, verder weet ik het ook nog niet zo goed, dat wordt mijn plan B en die moet ik nog bedenken.
Dat is het voor nu, maar zodra ik iets bedacht heb (ook al is het midden in mijn vakantie) schrijf ik het op.

Onzichtbare draad

1-06
Nou, nou…nu begin ik wel een beetje ongeduldig te worden…
Ik heb nog niks van de HAP gehoord, en juni is al begonnen. Ik heb een paar dagen geleden een mailtje gestuurd, maar misschien was het te bescheiden, het lukt me niet zo goed om te pushen…nog 2 dagen wachten en als ik dan nog niks gehoord heb dan moet ik wel een andere bewoording verzinnen.
Onzichtbare-draad-2Zoals ik al zei, vind ik het niet erg om te wachten, maar dan moet het wel op iets zijn en doordat ik niks meer van ze gehoord heb, begint het een vaag iets te worden en dat was het juist niet, het werd juist concreter…nog niet los laten maar alvast alternatieve routes gaan bedenken.

22-05
Het is gek, terwijl nog niks is veranderd tussen de dames en mij, ik bedoel dat we elkaar nog steeds nog niet gesproken hebben, is er bij mij wel wat veranderd. Als ik de brug oversteek, voel ik al een soort van “medeplichtigheid”, een soort van gedeeld geheim, ik noem het af en toe de onzichtbare draad…maar meestal is het wederzijds, en onzichtbaar voor de buitenwereld, deze is voorlopig alleen aan mijn kant. Het is natuurlijk anders maar het heeft wel iets van toen je als klein kind “verliefd” op iemand was die helemaal van niks wist en toch voelde je dat jullie “verkering” hadden…Onzichtbare-draad-1

Wachten…

p>Na een paar maanden met mijn plan zo goed als constant in mijn hoofd te hebben rond gelopen is het even stil. Helemaal niet “eng” stil, gewoon stil. Dat wist ik op het moment dat ik de verantwoordelijkheid ging delen. En het feit dat ik weet dat er iets gaat gebeuren, geeft me wel de rust om te wachten. Voorlopig zit er ook niks anders op dan wachten. Als ik via de HAP de kans krijg om iets te doen, dan wacht ik maar op die HAP, toch?
Het werkt ook goed om dingen op een rijtje te zetten, zo, even afwachten. En het is ook wel zo dat het makkelijker is om stil te zitten als je weet dat je op iets wacht en niet maar zit te niksen, daar ben ik zelf helemaal niet goed in. Ik zit natuurlijk niet stil, maar wat “De brug” betreft gebeurt voorlopig even niet zo veel.
Ik ben wel al bezig met het bedenken van mijn workshops, maar ik wil eerst liever zeker weten dat het door gaat. Teleurstellingen zijn moeilijker te verwerken dan het blijven proberen en weinig bereiken, voor mij tenminste.
Nou…dit is het voor nu…binnenkort meer.

Dit is pas het begin!

p>Ik heb alweer wat gehoord van de mensen van de HAP. Goed nieuws! Zij willen graag dat ik voor hen vier keer per jaar een workshop geef. Als vertrekpunt is het te gek! Even bedenken hoe we het gaan aanpakken maar voor mij is het de beste binnenkomer die ik me kan voorstellen: gewoon een keertje samen muziek maken is de beste manier om te kijken of er wel interesse voor is. Ik moet nog even afwachten of het door allerlei andere mensen/instanties goedgekeurd wordt, maar van de HAP heb ik al groen licht.

Daarna is het wel de bedoeling om het op een andere manier aan te pakken, zonder tussenpersonen, zonder goedbedoelende instanties… dat helpt vaak wel, maar het kan ook een belemmering worden, een beperking…
Maar voor nu ben ik meer dan blij! Er is een deurtje open gegaan.
Zodra ik iets concreters hoor, ga ik de uitnodigingen maken, eindelijk bedenken wat ik wil doen in een uurtje. Een workshop is natuurlijk iets anders dan iets beginnen wat meteen continuïteit krijgt, je kan niet echt iets opbouwen, je moet in een uurtje min of meer alles kwijt kunnen en zin hebben in meer…nu kan ik gerichter gaan denken.

Dat is het voor nu, maar dit is pas het begin!

21 maart 2010

21 maart 2010

Nog een stap. Voor mij in de goede richting…eerlijk gezegd. Op dit moment is, met alles wat je móét in het leven, elke stap die gezet wordt voor iets wat niet moet maar je gewoon wil een stap in de goede richting.

Er blijkt een huisje te zijn, het HAP huisje (huiskamer aanloop voor prostituees) daar, onder de brug, en -oh! verrassing!-, hoe heet het huisje? “De brug”!…Misschien moet mijn project toch maar een andere naam krijgen, maar dat zien we dan later weer. Read the rest of this entry »

de eerste stappen

De eerste stappen…

03-01-10

Tot aan de brug gelopen, toch niet gelukt om de trap naar beneden te nemen. Weer naar huis. Frustratie, meer vragen, angsten. Andere keer beter.

10-01-10

03_middenWeer geprobeerd, weer niet gelukt. Het moet een andere manier te vinden zijn om het toch voor elkaar te krijgen. Maar hoe? En wat is wat mij het meest schrikt? Zijn er toch vooroordelen? Dat kan ik me echt niet voorstellen, maar wat? Ik voel me toch een soort van bedreiging en daardoor bedreigd. Ik kan een brug worden en dat is niet de bedoeling natuurlijk, misschien is dat het toch. Maar hoe kan ik daar tegen een strategie bedenken… anonimiteit is een pre, ook voor mij. Moet ik dan onherkenbaar daar naar toe lopen? Maar hoe? Verkleed? Absurd. Zo dicht bij zo ver weg. Read the rest of this entry »