Deze week bezig geweest om te informeren naar beveiliging bij mijn show, d.w.z. een kleerkast van een portier voor de deur om ongewenste types te weren. Dit is nodig gezien de machinaties en dreigementen van X. Buiten dat om neig ik er steeds meer naar toe om de show als zodanig af te blazen en het bij een foto-sessie te laten, voorlopig. Ik ben al vanaf begin dit jaar bezig modellen te werven, en daar loopt het spaak. Er hebben zich tot nu toe 10 mensen voor aangemeld, met mijzelf erbij 11, maar dat is helaas niet genoeg. En wat mag/kan ik ook van de mensen verlangen!?
Ik denk er nu over er maar een foto-feestje van te bouwen met z’n allen; een fotograaf hèb ik al, ik kan de foto’s plaatsen op een te maken web-site en zo de wereld insturen. Het is niet anders, ik heb er vrede mee. Eventueel kan ik via “voor de kunst.nl ” gelden genereren om professionele modellen in te schakelen op een officiëel contract, te zijner tijd.
Tsja, uit de kast- in de kast weer, voorlopig. Is wel een stuk rustiger, dat wel. Jullie horen nog hoe mijn beslissing valt.

Gisteren een presentatie gehouden tijdens een “dinnershow ” in Studio 21 in Hilversum, ter gelegenheid van het festival ‘Together We Are One’ van het Leger des Heils. Het was allemaal heel groots opgezet: met Het Nederlands Showballet, een groot symfonie- orkest, decor met zuilen en trappen en veel toeters en bellen. Er werd gedineerd en tussen de gangen door was dus het showprogramma van cliënten en medewerkers, waaronder wij. (modeshow) En tot slot zou de Majoor-Bosshardtprijs uitgereikt worden, aan een BN-er die zich inzet voor de medemens. Het viel mij tegen, de show in Maarssen vond ik veel leuker, gemoedelijker. Optreden voor een 1000-koppig publiek is wel een aparte ervaring, maar backstage was er niks voor ons geregeld bijvoorbeeld; Jürgen Rayman (die het presenteerde) kweet zich van zijn taak met flauwe grapjes en maakte zich er naar mijn idee met een Jantje-van-Leiden van af, was niet echt betrokken. (Zo van: even een schnabbel, weet je wel.) Toen hij mij vroeg waar ik mijn inspiratie vandaan haalde heb ik maar gezegd dat ik wat rommel met ouwe lappen. De prijs ging naar Marco Borsato voor zijn jarenlange inzet voor Warchild, de camera’s van RTL-Boulevard draaiden (allemaal kijken!), de fototoestellen flitsten en hadden alleen oog voor us Marco. Enfin wel een goede PR-stunt voor het Leger des Heils!
Leerzame ervaring, dat wel, maar niks voor mij, zo’n giga-show. Daar heb ik dan een week voor in de rats gezeten. Wel lekker gedanst op live eighties-disco tijdens de after-party.
En nu ga ik me gewoon weer uitsluitend met mijn eigen ding bezighouden, heb er wèl 2 modellen aan overgehouden! Erg druk met pas-afspraken, wat erg leuk is al die verschillende mensen in mìjn kostuums; ik wil er nog vier maken speciaal op maat de laatste tijd, en heb er verder wel zin in!

Er is weer erg veel gebeurd de laatste tijd. Na allerlei stress rond de organisatie van de show, modellen zoeken, een op handen zijnde verhuizing, X die me aanviel op straat, en een té grote drukte in de winkel,werd ik midden in de nacht opeens wakker en mijn brein “crashte” , net als mijn computer eens. Het was allemaal een beetje teveel geworden, niet meer te behappen. Meteen maatregelen genomen en orde op zaken gesteld: tijdelijk gestopt met het winkelwerk,ik ga meer uit en neem af en toe eens een kalmerend pilletje als mijn hersenen doordraaien. Tevens ben ik een overeenkomst aangegaan met de VIP, zij bieden me nu organisatorische en financiële ondersteuning. Dat voelt wel goed, ik hoef het allemaal niet meer helemaal alleen te doen!
EN : gisterenavond mijn vuurdoop gehad. Het Leger des Heils organiseerde een kunst- en cultuurfestival in het theater in Maarssen, en ik gaf een kleine show weg met mijn kostuums. Het was een succes, het ging hartstikke goed en iedereen was enthousiast, en nu ben ik geselecteerd voor het landelijke festival op 18 juni! Eindelijk succes, het lacht me toe na jaren van ellende. Alleen, het applaus in ontvangst nemen, dat moest er niet bijhoren. Gadverdamme wat vind ik dat vreselijk zeg, ik kon wel door de grond zakken. Maar ja het is je lóon voor al dat werk en het hoort erbij, dus… Nou ja ik moet dat maar leren. Het was de eerste keer en smaakt wel naar meer!

Het was even een fikse omschakeling in die starre hersens van mij, maar ik heb besloten om te roeien met de riemen die ik heb: dat wil zeggen, “the show must go on” alleen in aangepaste vorm, dus met veel minder modellen dan ik in mijn hoofd had. Het moet wel! Dat betekent dat ik de hele choreografie en muziek (die had ik al kant & klaar) om moet gooien! Hóe dat gaat worden weet ik nog niet, ik moet maar vindingrijk zijn en pas er wel een mouw aan. En er is gelukkig nog tijd voor!

Bellen blazen is leuk, maar die kunnen zomaar uiteen spatten in het niets. Misschien moet ik mijn mooie theatrale modeshow wel afblazen, wegens gebrek aan modellen. Verder is alles in kannen en kruiken: zaal geregeld, grimeuses,muziek etc., moet alleen nog zo’n 6 à 7 kostuums maken.
Koert (= tevens model) gaat foto’s maken ten behoeve van zijn èn mijn portfolio, dus een website komt er ook (wanneer ik een nieuwe computer heb; op dit ouwe bakbeest kàn ik niet eens foto’s plaatsen.)
De visites van de kandidaat-modellen zijn hartstikke leuk, deze maand volgen er nog een paar, dus daar ligt het niet aan. Maar ik vind er gewoonweg niet genóeg, ondanks alle inspanningen van iedereen. Ik heb zeker 10 vrouwen en 6 mannen nodig! Dat zijn er ook wel veel, ik geef het toe. Ik heb mijzelf een ultimatum gesteld: 1 september a.s. moet alles rond zijn, dit ook i.v.m. het zonodig moeten annuleren van de gereserveerde zaal. Tot die tijd kan er nog van alles gebeuren, wie weet? maar af en toe is het moeilijk om de moed erin te houden. Jullie horen nog.

Hoe langer ik er mee bezig ben, hoe meer de show tot ‘theater ‘ wordt, met echte personages en een verhaal.
Laatst kreeg ik bezoek van Nadia, zij is een van de modellen. Zij is tevens student journalistiek en heeft mij voor een opdracht geïnterviewd over mijn werk & leven; dat was heel leuk èn leerzaam : het dwong mij dieper over mijn show na te denken, over de inhoud ervan. Zo stuit je op de diepere lagen van mijn verhaal, en dat is heel goed. (Misschien komt het trouwens nog in het Stadsblad, dan kun je het lezen!)
Na mijn oproep hebben zich meer mensen gemeld en zijn ook voor me aan het werven ; overigens heb ik besloten om de algemene doorloop uit te stellen tot na de vakantie en eerst maar eens met iedereen kennis te maken door ze aan huis annex atelier uit te nodigen, het verhaal te vertellen aan de hand van de kostuums en de muziek e.d. En aldus het vuurtje op te wekken èn brandende te houden! Zo’n uitwisseling is leuk en lijkt me goed om mee te beginnen.
Want : zonder modellen geen show!

Er hebben 2 enthousiaste mensen gereageerd op mijn ‘noodkreet’, hartstikke fijn. Het zat even tegen de laatste tijd door griep, moeheid, gebrek aan inspiratie en wat dies meer zij aan perikelen.
Maar de lentezon geeft mij weer hernieuwde energie en ik heb de draad weer opgepakt: ben weer lekker bezig met m’n kostuumpjes, flyer links en rechts voor medewerkers, en zie overal nieuwe mogelijkheden. Gelukkig, ik dacht al “dat wordt niks” maar het stroomt allemaal weer volop. Ik voel me weer helemaal in mijn element!
En die doorloop, die komt er wel.

Met het werven van modellen voor mijn show wil het niet zo vlotten, ik moet waarschijnlijk een daarvoor geplande doorloop uitstellen. Daarom hier mijn noodkreet, voor ieder die dit leest: Heb je altijd al eens model willen zijn en schitteren in de spotlights???
Grijp dan nu je kans en meld je aan voor deze show “kermis in de hel”.!!! Denk daarbij niet aan een standaard-modeshow met aangeklede poppen wandelend op een catwalk; de hele opzet van de show is theatraal: de kleding, de make-up, de muziek, de choreografie. Laat je verrassen en stort je in het onbekende!
Reactie? s.v.p. mailen naar evert.a.textiles@gmail.com.
Ik wacht vol spanning af!

Een blik door de muur: pure horror

Hellemond Locatie: naast de nor

Obscure plekken in de stad

Schaduwen werpen zich vooruit

Ik ben de afgelopen week erg alles aan het relativeren, dat gaat gelukkig vanzelf en dat móet ook wel, want er komt heel veel op me af en ik kan het af en toe niet meer bijbenen. Het gekke is: hoe drukker ik het krijg, hoe minder druk ik me over alles maak (tenminste zolang ik bezig ben.
Kom ik eenmaal tot rust, dan draait alles door, hmpf.)
Zoals: a. het gelazer met X wat niet ophoudt, b. mijn huisbaas die aankondigt mijn woning te gaan renoveren medio dit jaar; wat erg ongelegen uitkomt want dan zit ik juist middenin de voorbereidingen voor de show nietwaar, en mijn huis is woon-en werkruimte tegelijk. Verder ga ik misschien deelnemen aan een kunst- en designweek die het Leger des Heils organiseert in het voorjaar, heel leuk. Volgende week komt de lente- en zomercollectie in de winkel te hangen, en gistermiddag hebben we, in de zon! hele mooie fotoshoots gemaakt in de speeltuin in zomerkleding, voor een kleurrijke promotie-folder!
Intussen krijg ik toch meer vaardigheid in het IETS maken van Niets (d.w.z. vormeloos materiaal.) Ik bedacht vandaag dat ik de kunstacademie (die ik nooit afgemaakt heb) eigenlijk nooit ontgroeid ben, wat betreft experimenteerdrift en vorm- en materiaalonderzoek en zo.
De kostuums worden steeds kleurrijker, het zwarte en doodse van het begin heb ik losgelaten; heel leukom te merken hoe zich dat opbouwt, die ontwikkeling wordt ook een rode draad in de show denk ik zo.
Een “doodsfeestje” dus (?!?) Nou doeg!

Fluitend de lente in