p>Waar was ik nou gebleven? Het is alweer best lang geleden, maar er zijn toch nieuwe stappen ondernomen.

Ik heb een erg inspirerend gesprek gehad met de Vip-bus mensen, weer alles op een rijtje gezet. Meer redenen gevonden om door te gaan. En het belangrijkste: nog iemand die meedoet! Iemand die mijn verhaaltjes illustreert. Het is toch van deze tijd om beeld aan woorden toe te voegen, de woorden alleen hebben toch een beetje kracht verloren, en ergens heeft de muziek alleen ook haar kracht verloren, zonder beeld. En ik vindt het niet zo erg, als ik maar de middelen krijgt om die kracht van het samenvoegen van disciplines op de een of de andere manier voor elkaar krijgt. In dit geval gaat het lukken. Het wordt, gelukkig!, teamwerk…daar hou ik er van!

Voor de rest waren een paar weken van mislukte afspraken. Voor mij sowieso een te drukke maand april, dus weinig flexibiliteit om afspraken te verzeten, en volgens mij voor meerdere mensen het geval. Wel een beetje teleurstellend.

Maar…

Uiteindelijk gisteren gelukt om een afspraak met een leidigevende van de HAP te hebben. Niet bij het “huisje” want vrijdag avond is het te druk, wel bij mij thuis (daar gaat mijn anonimiteit al!!). Het ging erg goed. Zij zijn ook op zoek naar nieuwe activiteiten voor de meisjes. In deze moeilijke “subsidie” tijden lijkt de solidariteit te verrijzen uit de as als Feniks de vogel…gek, eigenlijk, hoe mensen elkaar weer gaan opzoeken en samen nadenken… het is de goede kant van “crisis” (toch?). Zij was erg positief en denkt dat er wel behoefte aan zoiets kan zijn. Aankomende dinsdag hebben ze vergadering en gaat ze overleggen. Wat we misschien doen is ergens in juni een soort van eenmalige “workshop” op het “huisje” om te kijken wat de reacties zijn en dan verder kijken. Ik zou ook het huisje kunnen gebruiken op momenten dat ze gesloten zijn, want ze twijfelt of de meisjes de moeite zouden doen om ergens naartoe te gaan…maar dat zullen we later zien! Ik mag ook bij hen cd’tjes en/of flyers achterlaten… We hebben ook besproken dat het project iets op lange termijn is. Gewoon rustig aan beginnen en na een jaar evalueren. Het moet groeien en niks overhaast doen. Ik bleef vol energie achter! Dus zelfs het erg lang wachten voor een afspraak bleek achteraf niet zo erg.

Het was ook voor mij de eerste keer dat ik een gesprek had met iemand die met de meisjes werkt, en veel meer over hun weet. Over hen als mensen, vrouwen en niet als “overlast” of “overlust”.

Dat gaf me ook meer vertrouwen op de manier waarop ik het wil aanpakken, dat is erg fijn!

Mijn gevoel nu is dat dit al sowieso de moeite waard is, zo veel beweging, zowel bij mij als bij anderen.

Als het goed is hoor ik aan het einde van de week iets van de mensen van de HAP en dan kan ik de volgende stappen ondernemen.

Hopelijk dan volgende week meer duidelijkheid…