Het is woensdag 12 januari, tijd voor Dichter Bij Utrecht #2! Tijdens deze editie bekijken we de stad Utrecht met ´nieuwe ogen´. Zoals kinderen kijken, dichters of reizigers wanneer zij aankomen in een andere wereld.

Nieuwe ogen zijn groter dan normale ogen. Iemand met nieuwe ogen draait zijn hoofd ook veel, naar links, rechts, boven, onder, om de omgeving tot in de kleinste details in zich op te nemen. Dit gebeurt eigenlijk al wanneer Ingeborg Klarenberg, Baban, Araz Talib, Monir Albaiyati en onze nieuwe presentator Esteban van der Wolf onze loods binnen komen. Een afgelegen plek op een industrie terrein met daarin een bus waarin je, zo ontdekken zij, kunt zitten, kunst kunt bekijken en elkaar kunt ontmoeten. Onder het genot van een warme kop thee en baklava, worden de handen uit de mouwen gestoken en helpen zij ons om de gedichtensnacks te bereiden.

Dan is het tijd om op pad te gaan. Met Elsbeth achter het stuur vertrekken wij naar de eerste locatie: het stadhuis. Wanneer we daar aanleggen, miezert het buiten. Raar weer eigenlijk voor een evenement in de buitenlucht. Gelukkig hebben wij paraplu’s bij ons om onze vrienden van de poëzie droog te houden. Baban, die tijdens de eerste editie als nieuwsgierig bezoeker een kijkje kwam nemen draagt niet alleen voor bij het stadhuis, hij heeft ook geholpen met het bedenken van het programma en heeft hiervoor kalligraaf Araz en ud-speler Monir meegenomen.

Door zijn culturele achtergrond bekijkt Baban de stad Utrecht met andere ogen. Dit is ook wat de VIPbus probeert de doen, door met aandacht te kijken naar plekken die doorgaans misschien niet in het oog springen of door bekende plaatsen juist op een nieuwe manier te bekijken. Baban vertelt dat het stadhuis in zijn geboorteland Irak alleen dingen als gas, water en licht regelt. De hele persoonlijke administratie die het stadhuis in Nederland voert was hem vreemd. Het gedicht dat hij voordraagt gaat over een van de eerste vragen die mensen in Nederland aan hem stelden, namelijk: ‘Wil je terug gaan?’

Terwijl Baban voordraagt verbeeldt Araz wat het gedicht in hem oproept en kalligrafeert dit op de bus. In tegenstelling tot Latijnse kalligrafie gaat niet alle aandacht naar de kapitale letters, maar zijn in de Arabische kalligrafie alle letters gelijk aan elkaar en is er meer beweging in het schrift. ‘Het is alsof de woorden met elkaar dansen’, vertelt Araz. Monir ondersteunt de voordracht door te spelen op de ud. Een peervormig, fretloos instrument, waar hij toonladders op speelt, die mijn oren vreemd zijn.

Dan vertrekken we naar de tweede locatie: het Domplein. Terwijl Elsbeth de bus er heen rijdt, vertrekt een deel van de groep te voet onder leiding van Esteban. Eenmaal aangekomen luisteren we naar het prachtige gedicht ‘Waar stadsduiven op neerkijken’. Met breekbare stem draagt Ingeborg Klarenberg haar gedicht aan ons voor onder begeleiding van Monir. Ook dichter Bernhard Christiansen heeft zich inmiddels bij ons aangesloten. Na het gedicht blijven we nog even nagenieten en warmen we ons op aan een kopje choco.

Onderweg naar de derde locatie: het Janskerkhof, neemt de tour een onverwachte wending en worden we aangehouden door de politie. We vertellen de agent dat we dichters vervoeren om door middel van gedichten over de stad, Utrecht dichter bij mensen te brengen. De agent kijkt met nieuwe ogen om zich heen en lijkt niet helemaal te snappen wat we aan het doen zijn. Wij bieden hem een gedichtensnack aan, maar hij heeft andere papieren in gedachten.

Terwijl VIPchauffeur Elsbeth hem te woord staat, loopt de rest mee naar het huis waar Bernhard Christiansen een deel van zijn studie doorbracht. Onder een afdakje draagt hij het gedicht ‘Janskerkhof Bis’ voor dat tevens door SLAU is uitgegeven als Utrecht gedicht van deze maand. Het gedicht neemt ons mee naar gangetjes, door een dakraam en is zo mooi beeldend geschreven dat wij er nieuwsgierig van worden. Bernhard gaat het huis naar binnen om te kijken wat er van zijn herinnering over is. Wanneer hij terug komt vertelt hij dat het huis nu gebruikt wordt als bedrijfruimte. Er wonen nog wel wat mensen maar die moeten beneden in het restaurant werken. Ik weet niet of dit echt zo is, of dat hij een grapje maakt.

Ondertussen zijn er in de VIPbus twee agenten bij gekomen. De sfeer is aardig ontdooid, Elsbeth heeft het stel weten te verleiden tot een filosofisch gesprek over of ‘pijn’ en ‘kou’ ook emoties zijn. Een vraag die mij later die dag nog bezig houdt. Aangezien het afdakje op het Janskerkhof ons goed bevalt besluiten we om de voordracht van Hanneke van Eijken, die inmiddels ter plaatse is, ook hier te beluisteren. Haar gedicht ‘Straat’ gaat over een geheime straat, die niet op google maps te vinden is, maar wel degelijk bestaat. Met haar mysterieuze gedicht neemt zij een loopje met onze fantasie.

Al met al dus een mooie tweede editie van Dichter Bij Utrecht. Waarin we met nieuwe ogen gekeken hebben naar huizen, de stad en haar regels.

Wanneer Hanneke een laatste maal polshoogte neemt in de bus hoort zij een agent door zijn portofoon zeggen: “.. die bus, ja dat is dus om mensen hun dromen te helpen ontwikkelen enzo. (…) euh..nee, daar hebben ze geen vergunning voor”

Een mooiere boodschap kunnen wij ons niet bedenken voor deze dag; Lieve vippers volg uw dromen! En laat niemand u stoppen!

Klik hier voor meer foto’s en om ze te downloaden