De VIPbus zet haar deuren wagenwijd open voor startende ondernemers die hun concrete plannen willen uittesten in een inspirerende omgeving. Vandaag biedt de VIPbus ruimte aan maar liefst drie nieuwe Utrechtse initiatieven! Eén daarvan is Het Verhalenmuseum, een concept van Krista Peters. Het Verhalenmuseum verzamelt al reizend verhalen uit alle windstreken om die weer door te geven en zo mensen met elkaar te verbinden. De tweede ondernemer die vandaag Utrecht en de wereld laat zien waar haar passie ligt, is Elsbeth van Apeldoorn, een bekend gezicht bij de VIPbus. Met haar bedrijf Wonderweg wil zij jongvolwassenen door middel van wandelingen stimuleren hun talenten en passies te (her)ontdekken. De derde ondernemer die vandaag haar talenten laat zien, is Frederieke Maagdenberg. Met haar Talentenparade prikkelt zij ouders en kinderen door een andere bril naar elkaar te kijken en elkaars talenten vast te leggen in een ’schatkist’. Lees hieronder hun ervaringen:

Frederieke blikt terug:

Met de Talentenparade wilde ik ouders en kinderen prikkelen door met een andere bril naar elkaar te kijken en elkaars talenten vast te leggen in een ’schatkist’. Ik werk al met vele jonge professionals die hun talenten en dromen willen ontdekken. Ditmaal zat mijn uitdaging in het bereiken van een andere doelgroep én door het concept helemaal in mijn eentje uit te werken. In mijn dagelijkse werk deel ik veel met collega’s en nu moest ik op mijn eigen talenten bouwen.
Ouders en kinderen hadden echter andere plannen afgelopen 1 december. Waar ze allemaal waren weet ik niet. Vast op een warmere plek, dan in de enorme koud op het Stadhuisplein. Daarentegen waren er verschillende jonge mensen tussen de 25 en 35 jaar met wie ik in gesprek ging.
Ik ontdekte dat de vorm (schatkist met voorwerpen die voor mijn talenten stonden) en vraag (‘als dit jouw schatkist aan talenten zou zijn, wat zou er dan inzitten?’) de mensen aanspraken. Geen enkele voorbijganger ontweek het gesprek. Ze leerde ik Hilde kennen die zichzelf met een ‘kwast’ vergeleek. Haar vriendin Franka herkende veel in haar verhaal en zou zelf voor een ‘pen’ kiezen. Daarna sprak Jasper over zijn ‘horizon’. Alje en Elsbeth noemden meerdere voorwerpen/metaforen die voor hun talenten stonden. Tim en Tim hebben wel meer tijd nodig om hun talent te verwoorden. Zij staan beiden aan het begin van hun werkende leven en vinden het nog moeilijk om hun schat aan talent te uiten.
Al pratende met een groep VIP-bus bezoekers kwam naar voren dat het hielp om het gesprek ‘gelijkwaardig’ te maken. Door mijn eigen schatkist te openen en te laten zien wat ik er allemaal in had gestopt. Ook hielp het om de verschillende voorwerpen die ik vanuit huis had meegenomen in het gesprek tentoon te spreiden om zodoende mijn gesprekspartners voorbeelden te bieden van voorwerpen die hun talent eventueel konden verbeelden.
Van meerdere deelnemers ontving ik tips ter uitbreiden van mijn concept. Zo gaf Alje aan dat het concept op zou vallen als ik daadwerkelijk iedere deelnemer zijn of haar voorwerp cq talent mee naar huis laat nemen. Een tastbaar product is hoogwaardig. Een papiertje of een online document te standaard. Een echter schatkist zou daarbij helemaal mooi zijn, dan kun je ook daadwerkelijk er talenten aan toevoegen en kun je makkelijk aan anderen laten zien wat je ‘in huis hebt’.
Franka tipte mij op het initiatief: de weekendscholen. Ook benadrukte zij dat kinderen heel snel doorhebben waar ‘zwakke punten’ van elkaar liggen en pesten elkaar daar ook om. Het is daarom heel belangrijk om voorzichtig te werk te gaan en geen ‘stempel te drukken’. Zo van ‘jij hebt talent X en dus heb je talent Y niet’. Ook het levendige document goed uitgelegd moeten worden. Talenten kunnen zich verder ontwikkelen en sommige zijn ook latent aanwezig en uiten zich alleen in de juiste omgeving. Daarom moet ik de talenten niet direct koppelen aan studies of beroepen om de ontdekkingstocht van kinderen nog zo lang mogelijk open te houden.
Al met al een goed experiment. Tijdens de viering van mijn twee jarig ondernemerschap heb ik ook mijn familie verteld over mijn ideeën. Een aantal van hen werken in het onderwijs en via hen kan ik wellicht ook een groep ouders en kinderen benaderen voor een volgende stap in de realisatie. Mijn droom wordt vervolgd!

Krista blikt terug:

Het Verhalenmuseum staat stilletjes bibberend op zijn wieltjes te wachten in de grote hout- en metaalwerkplaats. Gisteren is de laatste hand gelegd aan zijn metalen frame. Bovenop het frame rust een bonte opeenstapeling van kastjes, kistjes en doosjes. Hierin bevinden zich bijzondere voorwerpen met elk een uniek verhaal.
Het grote rolluik gaat open en er verschijnt een meisje in de opening. Ze geeft het bouwwerk een bemoedigend klopje, pakt het bij het ijzeren handvat en rijdt het voorzichtig naar buiten. Het museum blinkt van trots in het ochtendlicht. Vandaag gaat het zijn eerste tocht maken.
Voetje voor voetje schuifelt het meisje met het museum achter zich aan over de gladde wegen. Het is bitter koud. Op iedere hoek van de straat houdt ze even stil en kijkt ze of het museum nog helemaal heel is en of alle verhalen nog op hun plek zijn gebleven; of er niet eentje per ongeluk weggewaaid is. Het trekt een hoop bekijks.
Het meisje en het museum trekken verder door de snijdende wind. En net als het meisje denkt dat haar voeten bijna bevroren zijn ontmoeten ze vlakbij de weg, in een grote loods,  een prachtige oude bus.  Ze mogen met deze bus meerijden naar het Stadhuisplein, waar het museum voor het eerst tentoongesteld zal worden. Voorzichtig wordt het museum in de buik van de bus getild. Binnen is het lekker warm. Er zijn nog twee meisjes in de bus. Een van hen draagt een grote rugzak met bepakking, de ander heeft een wit dienblad met allerlei voorwerpen bij zich. Ze zijn allemaal onderweg naar het Stadhuisplein.Bij aankomst wordt het museum uit de bus getild en op het plein neergezet. Het staat er nog maar net als de eerste bezoekers zich al melden. Gretig worden alle kastjes, kistjes en doosjes open gemaakt. Er klinkt muziek uit een klein speeldoosje en een houten vogeltje buigt parmantig voor iedere bezoeker. Nog wat onwennig en onhandig begint het meisje de verhalen uit het museum te vertellen. Maar bij iedere zin merkt ze dat het vertellen steeds makkelijker gaat. Ze begint er warempel plezier in te krijgen! Steeds meer mensen verzamelen zich om het museum. Stuk voor stuk worden alle verhalen verteld. Aan het eind van de middag is het zo koud dat het meisje en alle bezoekers in de grote oude bus mogen opwarmen. Na een glaasje warme appelsap gaat iedereen langzaam weer naar huis. Het meisje en het museum nemen afscheid van de bus en gaan weer op pad. Nu begint de reis pas echt.

Elsbeth blikt terug:

Bepakt en bezakt en ingepakt tegen het koude weer stap ik het stille Stadhuisplein op. Een beetje onwennig, want waar moet ik heen? En wat zoek ik eigenlijk? Een tas vol attributen vergezellen me: een kompas hoort daarbij, een thermoskan spreekt ook voor zich, maar wat doen een clownsneus en een paar tuinhandschoenen aan die tas? Ik pak er maar eens de kaart bij, de ‘wandelkaart van Elsbeth en omgeving’. Mmm, die levert niet direct aanwijzingen op voor mijn volgende stappen. Wat rondstampen dan maar, warme voeten komen altijd van pas, als je onderweg bent. Ik spreek een jonge vrouw aan: “Ik ben op zoek naar mezelf. Weet jij hoe ik daar moet komen?” De jonge vrouw komt verrassend snel met een antwoord: “Je moet bedenken wat je leuk vindt. Als het leuk en goed voelt, dan ben je er”. Klinkt wijs en logisch…hoe zit dat bij haarzelf? “Ik ben ook aan het zoeken, ik doe nu iets heel anders dan waarvoor ik gestudeerd heb. Maar het voelt wel goed”.
Een volgende vrouw heeft het gevoel alsof ze op een duizendsprong staat: “Ik sta stil en kijk om me heen”. De metafoor van het onderweg zijn spreekt velen tot de verbeelding. Met Wonderweg wil ik jong-volwassenen helpen hun talenten en passies te (her)ontdekken. Voor mijzelf werkt het goed om letterlijk onderweg te zijn, bijvoorbeeld door te wandelen. Het veranderen van omgeving doet mijn blikveld verruimen en daarmee de blik op mijzelf. Veel van de twintigers die ik vandaag ontmoet, lijken zich behoorlijk bewust van hun reis te zijn. Het zijn mensen die al eens van studie veranderd zijn, die een tijd in het buitenland geweest zijn, die verschillende wegen inslaan en uitproberen. Tegelijkertijd blijven ze zoeken, net als ik zelf. Het heeft iets tweeslachtigs: enerzijds willen we allemaal vaste grond onder onze voeten, een plek om wortel te schieten; anderzijds is de zoektocht naar die ‘plek’ op zich al een levensvullende taak.
Wat deze dag voor mij bevestigt, is dat er veel jong-volwassenen zijn die zoeken naar hun eigen weg. Die daarbij ook best eens iemand kunnen gebruiken die letterlijk een stukje met hen mee op loopt. Wat ik ook heel mooi vind aan deze dag is de wederzijdse uitwisseling in het contact: ik deel een stuk van mijn reis met voorbijgangers en zij delen een stuk van hun reis met mij. Ik ben net zo goed onderweg en daarbij deel ik mijn ontdekkingen graag met anderen. Wat deze dag ook brengt, is het besef dat ik al aardig op mijn eigen weg zit en dat ik inmiddels wel weet wat de terugkerende thema’s zijn waaromheen ik steeds kleiner wordende rondjes loop.
De vraag die nu bij mij opkomt, is vooral: durf ik daar dan ook te landen?
Intussen ga ik verder met het organiseren van inspiratiewandelingen voor (jong-) volwassenen en zoek ik al wandelend mijn eigen weg.

Kijk voor meer foto’s en om ze te downloaden hier.

Zelf een plan uittesten op VIPs podium? Mail ons: info@devipbus.nl.