Ondanks ‘de Wetenschap’ van een volle maan doet het zien van het bijna fluorescerende hemellichaam ons toch al enthousiaste hart op hol slaan. Deze dertiende maan, die ook wel als Blauwe Maan wordt aangeduid en slechts eenmaal in de tweeënhalf jaar voorkomt, staat er bekend om grote veranderingen aan te kondigen. Het is een cyclus die zowel kansen aanbiedt om oude patronen te doorbreken als stappen te zetten in een verrassende richting. De tijd om smeulende vragen te stellen is rijp.

Wat zijn je innerlijke grenzen? Welke van deze grenzen helpen je de realisatie van je droom en welke weerhouden je er juist van?

Op 21 November bereikt deze cyclus zijn hoogtepunt en is het de uitgelezen kans om dat verlangen aan te wakkeren en obstakels uit de weg te helpen. Reden genoeg voor de VIPbus om de samenwerking aan te gaan met de geheimzinnige Cult Dealer en haar eigenwijze cultjunkies.

Tegen de tijd dat we bij de Sterrenwacht Sonnenborch aankomen laat de duisternis haar schoonheid zonder schaamte schitteren in de schijnwerpers van deze blauwe maan. De kaarsjes worden verlichtend door het park geplaatst, het rariteitenkabinet in de bus wordt met dromenvangers, aroma’s en tarotkaarten gevuld en de drank staat inmiddels op het vuur.

Tijdens de opbouw zien we het eerste paar ogen van een nieuwsgierige passant geïntrigeerd door de glazen deur turen. Dat zo’n jonge vrouw als ik midden in de nacht bij een oude SRV wagen op deze verlaten heuvel van de Sterrenwacht geparkeerd staat en er geen kroketten, maar gouden sterren uit de muur komen, maakt de vertoning van het cultkruidenvrouwtje, dat haar kop uit de bus steekt, er niet begrijpelijker op. Als tot slot vanuit het venster voorin de bus een derde meisje hem een warm drankje aanreikt, kan hij zijn verbazing niet langer onderdrukken. ‘Warm appelsap? Het moet niet gekker worden’.

“Plezier. Dat is precies een van de drijfveren in mijn leven.”, deelt een jonge man, nadat hij heeft toegekeken hoe anderen voor hem een woord tevoorschijn toverden, me met twinkelingen in zijn ogen mee. Bij het horen van het woord toeval, verandert echter zijn blik, “want onvoorziene voorvallen, daar geloof ik niet in”. De jongen blijkt net terug van een vastgelopen wereldreis. “Ik was net twee weken op weg na een jaar lange voorbereiding van deze reis, toen mijn bus in Normandië strandde.” De tocht had daar kunnen ophouden, maar na een nauwkeurige overweging van voor- en nadelen besloot hij naar Nederland terug te keren. Niet uit onmacht, maar klaar voor een fris plan.

Met zijn hoofd in zijn lavendel geoliede handen snuift hij diep de geur van liefde op, een natuurlijke eigenschap van de plant waarmee het tegen negativiteit beschermt en evenwicht brengt. “Natuurlijk had ik bij de pakken kunnen neerzitten, maar ik realiseerde me misschien onbewust dat er iets anders was dat ik liever wilde doen: naar Canada.” Plots kijkt hij zijn gesprekspartner recht in de ogen aan. “Dat ga ik nu doen”.

Buiten klinken de kleppen van de snackautomatiek en worden er fervent gesprekken gevoerd na aanleiding van de getrokken worden. Zo worden ‘Spelen‘, ‘Obstakel‘ en ‘Kind‘ gezamenlijk ontleed en weer toebedeeld. Hierbij klinken schimmige theorieën over realiteit en verantwoordelijkheid door de vrijwel verlaten straten van het Museumkwartier. Het thema grenzen blijkt een ingewikkeld onderwerp.

Ondertussen zet een stelletje binnen aandachtig hun beider boodschap op papier. Met de papieren bloemen in hun handen gebaren ze klaar te zijn. Eenmaal door het hele proces heen is voor hen namelijk het moment aangebroken om hun diepste verlangen de wereld in te sturen en obstakels letterlijk te laten varen. Tussen de werven van de Kromme Nieuwe Gracht laten zij tegelijkertijd hun lantaarns in het water zakken.

“Zeker weten,” beantwoordt het meisje de vraag van de cultjunkie, “aangezien ik het zoveel als mogelijk mensen gun op deze manier in het leven te staan”. Zonder aarzeling laat ze haar boodschap lezen terwijl ze de kernwoorden hardop opleest. “ Openheid van geest, een leven leiden in nieuwsgierigheid, ruimte voor eigen creatie’. Al pratend over haar levensvisie en haar werk als juf dwalen haar uitgesproken ogen af naar de lantaarn, die zij zojuist aangestoken heeft. “Kijk, hij zoekt die van jou weer op.”, fluistert ze haar vriend toe.

Terwijl de lantaarns druk verwikkeld zijn in hun ballet onder de brug worden boven op de weg twee nieuwe nachtbrakers aangesproken. Wij hebben wel zin in een ster, antwoorden ze in koor. Toch roepen de woorden twee totaal verschillende reacties op. “Ik heb moed!” Ondanks dat de vrouw overduidelijk mijmert over de betekenis van het krachtige woord, vraagt ze zich hardop af wat haar wandelpartner heeft gekregen.
“Eigen.” De man kijkt een tweede keer naar het woord op zijn ster. “Ik geloof helemaal niet dat we ‘eigen’ zijn.’ Zijn weerspannige betoog over het gebrek aan eigenheid van de mens en de daarmee samenhangende universaliteit waarin we allemaal hetzelfde zijn, wekt een heftige reactie op bij zowel de ‘moedige’ vrouw als een toevallige passant.

Deze laatste blijkt een jaar geleden, eveneens tijdens een nachtelijke wandeling, de VIPbus op zijn pad aangetroffen te hebben. ‘Doordat ik toen zo’n leuk gesprek gehad heb, liep ik nu bijna automatisch op de bus af.’
Zijn fantasie leidt tot een bijna twee uur durende gesprek over vrijheid, grenzen, leven en loslaten. “Ik leidde voorheen een druk leven waarin ik geen restricties kende of accepteerde. Een burn-out en een groot aantal fysieke beperkingen later, bepaal ik zelf hoe mijn leven eruit ziet’”.

Ondertussen is zijn hond op twee kleine pekinezen afgerend, die op hun beurt geestdriftig de bus naderen. Hun baasje blijkt een gepensioneerde levensgenieter. “Het verbaast me niets dat ik droom uit de muur trek. Ik ben dol op dromen en word vaak genoeg lachend wakker.” Bevlogen vertelt de man over de verbouwing van zijn huis, waarbij hij regelmatig refereert aan zijn algehele levenshouding. “Ik heb geprobeerd duidelijk te zijn over mijn behoeften, wat er voor gezorgd heeft, dat ik me altijd vrij gevoeld heb.” Gebiologeerd luister ik naar het zo simpel klinkende uitgangspunt. Zodra naar zijn mening al wat gezegd kon worden gezegd is, ‘want echt leven is toch niet zo ingewikkeld’, bedank ik de heer voor zijn wijsheden en ga in gedachten de verschillende gesprekken langs.

Tevreden tuur ik eerst naar de groep mensen, die zich inmiddels knus in de bus verzameld heeft, om vervolgens mijn blik op de Nieuwe Gracht te richten, waar het water gevuld is met de magische lantaarns van een klein gezelschap.

Dat ook wij onze grenzen niet eenvoudig weten te definiëren, blijkt om 1.15 als de laatste bezoeker de warme bus verlaat. Bijna een uur later dan verwacht, maar tevreden met het resultaat pakken we de boel weer in en rijden we de weg op. “Dat was bijzonder”, mompelt het kruidenvrouwtje. Een van de weinige uitspraken waar de overige cultjunkies hun rol als advocaat zelf zullen laten varen.

Kijk hier voor meer foto’s en om te downloaden.