Verse melk, een enthousiaste boerenhond, een trekker en veel, heel veel, stro zijn de ingrediënten die volop speelplezier voor vandaag beloven. De vijf kinderen uit Oudewater, die vandaag gastheren en -dames zijn voor hun leeftijdgenoten uit Utrecht, hebben een gevarieerd en spannend programma op de boerderij in elkaar gezet.

Het bezoek van stad aan land begint echter op de Mariaschool. Damy en Danique heten Berna, Hassan, Romesa, Imane en Saladdin welkom in hun klas en in Oudewater, waarna de kinderen spelletjes mogen doen en het digibord mogen uitproberen. Vanwege de boekenweek is er een boekenmarkt op het schoolplein, waar de kinderen ook nog even een kijkje nemen. Daarna begint het echte plattelandsavontuur: na een kort ritje met de VIPbus in de nauwe straatjes van historisch Oudewater, worden de kinderen ‘overgeladen’ in de veekar vol stro achter de trekker van Joeps vader. Op naar Hoenkoop, een boerenbuurt net buiten Oudewater. Nog voordat ze goed en wel zijn ‘uitgeladen’, springt hond Dirk al enthousiast de veewagen in, tot grote schrik en ook plezier van de tien kinderen.

In de boerenkeuken staat de grote tafel al gedekt en daar smullen we allemaal van lekkere broodjes met kaas, gebakken ei en knakworstjes. En ook de verse melk wordt door in elk geval de jongens uit Utrecht geproefd en smaakvol bevonden.  Na een bezoekje aan de melkput (”Hoeveel koeien hebben jullie?…Waaat? 70?!”) en de kalfjes is het de hoogste tijd om in actie te komen. De vijf gastheren en -dames van vandaag hebben samen een spellenparcours vol typische polderhindernissen bedacht en de geplande ‘jongens tegen de meisjes’ wordt toch ‘de Mariaschool versus de Joannes XXIII’. Glijdend over het gras, springend door autobanden en duikelend over strobalen finishen de beide scholen vrijwel gelijktijdig. Een wedstrijdje touwtrekken moet uitsluitsel geven…en uiteindelijk wint de Joannes XXIII met vertoon van flink wat spierkracht. De Utrechtse gasten worden dan ook beloond met prachtige zelfgemaakte medailles en met wat lekkers; en gelukkig voor henzelf hebben de gastheren en -dames ook aan een troostprijs gedacht.

Bij het napraten valt op dat de kinderen vooral blij zijn met waar ze zelf wonen en dat niet zo nodig anders willen zien. De kinderen uit Utrecht vinden dat je daar het fijnst kunt spelen; en de kinderen uit Oudewater spelen het liefst op het platteland. De meeste kinderen vinden dat je buiten het klaslokaal, in projecten als dit, zeker zo veel leert als in het klaslokaal. Maar wel andere dingen: “over andere kinderen en bewegen” bijvoorbeeld. Ook zijn ze het erover eens dat het goed zou zijn als alle kinderen zo’n soort uitwisseling mee zouden maken. Saladdin, die vandaag voor het eerst mee was omdat zijn klasgenootje Suleyman jammer genoeg ziek was, vragen we nog wat hem in het bijzonder is opgevallen. Hij reageert met een uitgesproken “Niks, niks bijzonders, het zijn gewoon kinderen”. Wijzere woorden om dit project voor nu mee af te sluiten zijn er eigenlijk niet.

We begonnen dit project met de vraag ‘Waar ben jij trots op in jouw buurt en wat zou jij weleens willen late zien aan kinderen die ergens anders wonen?’. Met als doel kinderen met andere ogen naar hun woonomgeving te laten kijken en hen tot  ambassadeur van hun wijk te kronen. In die vorm maakten we de kinderen tot vormgevers van dit project, we hebben het stokje in eerste instantie bij hen neergelegd: wat vind jij nou de moeite waard en wat vind jij nou leuk om met anderen te delen? Juist de niet-schoolse setting van de VIPbus hielp daarbij. Van begin af aan was het streven een echte ontmoeting te laten plaatsvinden tussen kinderen uit de stad en kinderen van het platteland. Spelenderwijs elkaar en ook de eigen omgeving beter leren kennen. Het was een experiment, een geslaagd experiment wat ons betreft. Een experiment met meer vragen dan pasklare antwoorden. Vragen zoals: “Wanneer voelen kinderen zich verantwoordelijk voor iets?”, “Wanneer is er echt contact?”, “Wat sijpelt er door naar de rest van de klas, school, familie, buurt?”, “Hoe raak je kinderen en komen die rondgestrooide zaadjes ooit uit?” enzovoorts. Samen met de leerkrachten zoekt de VIPbus verder. Als jij hierover ideeën hebt of door dit project enthousiast gemaakt bent voor een soortgelijke uitwisseling, laat het ons dan graag weten! Mail ons: info@devipbus.nl.

Kijk voor meer foto’s en om te downloaden hier